4. Revalideren -1

Het is, na alle schrik en bewustwording, tijd om te gaan revalideren. Velen vinden dit een hele opgave. Ik had mezelf al snel voorgenomen om (tegen beter weten in) zo snel mogelijk weer de oude te worden. De eerste week revalideren begon in het ziekenhuis. Elke dag kwam de fysiotherapeut langs. Zittend op een stoel werden de benen geprikkeld door met de voeten rondjes te draaien op de vloer. Elke dag kwam er een kleine uitdaging bij. Het is zaak om na het infarct zo snel mogelijk te beginnen met het prikkelen van de hersenfuncties die uitgevallen zijn. Om mogelijkerwijs via andere paden in je hersens dezelfde handeling uit te voeren als die je eerst gewend was te doen (zonder daar bij na te denken). Dat vergt inspanning en concentratie. Je hebt in een vorig blog gezien hoe ik nog kon “lopen”. Zonder rollator en zonder steun van het verplegend personeel zou dat niet mogelijk zijn geweest. Ook spreek je dagelijks de revalidatiearts die bekijkt of alles naar behoren gaat. Met haar wordt dan multidisciplinair overlegd over de te varen koers.

De eerste weken ga ik snel vooruit. Ik vorder gestaag en ben erg enthousiast. Fysiotherapie wordt thuis gegeven en dagelijks doe ik mijn oefeningen. Staan is er nog niet bij gezien bij mij de hersenstam is aangedaan en daar je coördinatie zetelt. Dat is niet even snel op te lossen, en de vraag is natuurlijk of dat wel weer in orde komt. Zolang daar geen antwoord op is, is het devies: doorgaan. Ik verplaats me in huis met de rollator. De trap kan ik op omdat ik me met mijn handen en armen omhoog kan hijsen. Eenmaal boven gekomen wordt het kruipen over de vloer.

Meest lastige is nog de douche of het bad. Op mijn knieën gezeten kan ik de badkraan openen. Dan kruip ik over de bandrand heen en kan gaan liggen. Eruit komen is een ander verhaal. Mijn handdoek is al klaargelegd. Weer kruip ik over de badrand en ga dan op de vloer liggen en droog me af (een vreemde gewaarwording overigens, liggend jezelf afdrogen). De wasbak is binnen handbereik en daar kan ik mij aan optrekken. Op mijn knieën gezeten pak ik tandenborstel en tandpasta en “sta” zo mijn tanden te poetsen.

Al kruipend ga ik weer richting trap om, hangend aan de leuning, weer beneden te komen waar de rollator onder aan de trap klaarstaat.

Zo ziet kruipen er in de tuin dan uit

Het begin is gemaakt. Langzaamaan komt er wat verbetering in de situatie. Nu is het een kwestie van doorzetten.

Lees hier meer over in het volgende blog.

Laat een reactie achter