2. Ongeloof

Ik word begeleid naar de eerste-hulp-post. Ik kom te liggen op een bed, omringd met allerlei apparatuur. Nog steeds van niks bewust. Laten ze maar even kijken. Over een uurtje zijn we weer thuis,….

Al snel is het een heen-en-weer gedoe rond mijn bed. Mijn vrouw zit op een stoeltje het geheel gade te slaan. We kijken elkaar even aan. Het valt allemaal wel mee. Ik ben gewoon weer over het randje gegaan.

Er worden allerhande vragen gesteld. Later bleek dat standaard te zijn om te kijken of alles in de bovenkamer nog wel naar behoren werkte. Er wordt gevraagd mijn armen tot een bepaalde hoogte op te tillen. Dat gaat. Er wordt onder mijn voetzolen met een pen-achtig instrument gedrukt en gewreven. “Of ik dat bemerk?” Ja, voor zover wel. Trouwens, doe dat nog eens rechts. Euhhhh, moeilijk te zeggen. Dan zijn mijn beide armen aan de beurt. Ik moet aangeven of ik, zonder te kijken, iets scherps of iets bots voel. Dat gaat links goed. Rechts merk ik niks…. Ja, ik voel een bepaalde druk, maar of dat scherp of bot is…..? Geen idee.

Opnieuw worden er vragen gesteld. Nu door een andere verpleegkundige. Opnieuw worden mijn reacties op fysieke prikkels getest. Ik ben nog steeds redelijk ontspannen. Ik wacht het maar af. Inmiddels ben ik aan allerlei apparatuur aangesloten. Standaard procedure denk ik maar.

Onderzoek na het CVA
Tijdens de eerste onderzoeken

De neuroloog is inmiddels ook binnengekomen. Op zijn vrije zondag. Maar hij ziet er niet geïrriteerd uit. Die mag blijven. Ook deze beste man stelt mij allerhande vragen. Ik kan die eenvoudig beantwoorden. “We gaan een scan van uw hersenen maken.” Hersenen? Oké?!

Ik word verplaatst naar een kamer ernaast. Daar staat de scanner. Ik word daar ingelegd en verzocht stil te blijven liggen. Het is vrij snel achter de rug. Terug naar de oorspronkelijke kamer. De uitslag is er direct. “Uw heeft geen hersenbloeding”, zegt de neuroloog. Euh, nee natuurlijk niet. Hoezo kom je daarbij dat te onderzoeken? “Maar u heeft wel een herseninfarct.”
Het is even stil. “We gaan u opnemen en u verder in de gaten houden.” Kom op jongens, zo erg is het toch niet. Een paar dagen rust en we kunnen weer verder.

Op de stroke-unit van Bernhoven
Op de stroke-unit

Ik kan je vertellen, dat viel ernstig tegen. Lees het volgende blog voor het vervolg.

Laat een reactie achter