1. Het infarct 29 juli 2017

Zoals gezegd, kreeg ik in 2017 een herseninfarct. Dat was even een “dingetje”. Zo’n dingetje wat iedereen kan overkomen, behalve jezelf of een van je dierbaren. Dit soort onheil gaat toch altijd je deur voorbij…

In dit geval helaas niet. Ik word ’s morgens in alle vroegte wakker. Ik word gewekt door een vreselijke hoofdpijn. Later zal ik die de “moeder aller hoofdpijnen noemen”. Ik ben enigszins verbaasd om dat ik zelden hoofdpijn heb. Wacht eens….. de laatste tijd toch wel wat vaker last van…..
Ik probeer wat te verliggen en met mijn hand druk uit te oefenen op de zijkant van mijn hoofd – enkel om het wat te verzachten. Het helpt niet. Ook krijg ik aandrang om te plassen (heb ik ook nooit). Ik wil opstaan om mijn gang richting toilet te maken……

Zo goed en zo kwaad als het gaat (ik ben mij nog van niks ernstigs bewust) probeer ik mijn benen uit bed te zwaaien. Op het moment dat ik op mijn benen wil gaan staan, val ik tegen de kledingkast die naast mijn bed staat. Ik krabbel weer op en voel het vreselijk duizelen. Ik probeer mij op te richten en val nu voorover tegen de muur aan. Ik kan me afzetten met mijn linkerhand zodat ik niet met heel mijn lijf tegen de muur val. Mijn benen gehoorzamen niet aan mijn wil. Al strompelend en mezelf vasthouden aan de muur, kozijnen en wasbak bereik ik al vallend het toilet.
Eenmaal klaar wil ik weer terug naar de slaapkamer. Dat gaat op eenzelfde manier: strompelen, vallen en steunen op alles was ik maar vast kan pakken. Ik kruip weer in bed. De hoofdpijn is er nog steeds. De wekker geeft 06:00 uur aan.

Ik val weer in slaap – voor zover dat lukt met die kop. Ik doe hazenslaapjes. De hoofdpijn is te intens om te negeren. Een uur of 2 later word ik wakker. De hoofdpijn is gezakt. Opstaan dan maar…. Dit gaat echter gepaard met hetzelfde vallen en opstaan, hetzelfde gestrompel, dezelfde draaiduizeligheid.

Ik weet niet meer hoe, maar ik ben tot de trap gekomen en zelfs de trap afgegaan. Nee, niet afgelopen. Mijn handen houden de leuning vast, ik merk dat ik anders zal vallen. Ik kom beneden en heb, als ik de leuning loslaat geen houvast meer. Dus val tegen een stoel, val op de grond en hef me weer op. Dat gaat dus niet zonder opnieuw te vallen. Het ingesleten patroon doet mij een poging wagen naar de keuken te gaan. Immers, de standaard is eerst koffie zetten. Ik val en steun tegen de kast iets verder in de kamer. Nog steeds heb ik niks in de gaten….

Ik had in het verleden – na een forse burn-out, wel vaker last van duizelingen en een enigszins onvaste gang. We hadden de laatste tijd behoorlijk wat werk gehad, dus was mijn gedachte dat mijn huidige situatie daar mee te maken zou hebben.

Mijn vrouw ziet mijn gestrompel en mislukte pogingen en zegt: “Dit is niet goed Ron. Het lijkt me verstandig even naar de huisartsenpost te bellen.” Het is zondagochtend. Laten we dat maar doen dan. Wie weet…. Na het verhaal te hebben aangehoord wil de assistente ons toch wel even zien. Een arts is aanwezig, dus we kunnen direct komen.

Het is rustig bij de huisartsenpost als we daar komen aanrijden. Omdat ik niet meer kan lopen (ik weet nog steeds niet hoe ik erin geslaagd ben de auto te bereiken), pakt mijn vrouw een rolstoel die daar klaarstaat. Ik “stap” daar op met de nodige hulp. Naar binnen. De arts ziet ons aankomen en roept ons binnen. Ik sta toch weer op en probeer te lopen. Ik val tegen banken aan, maar die zijn ook net voldoende om mij te ondersteunen. Eenmaal in de spreekkamer moet ik wat testen uitvoeren. Geen idee wat het voor testen zijn, maar goed. Dan moet ik gaan staan. Dat doe ik, maar steun met mijn bovenbenen en handen wel tegen de tafel aan. De arts staat achter me en zegt me alles los te laten. Ja hé, wat denk je! “Maak je geen zorgen, als je valt heb ik je vast”, zegt de arts. Oké, dus laat ik de tafel los en wil ook de steun die mijn benen hebben aan de tafel loslaten. Ja, en dan val je. Gelukkig heeft de arts mijn inderdaad opgevangen. Hij pleegt een telefoontje. De neuroloog. Na een kort gesprek wil de neuroloog dat ik opgenomen word. Hijzelf is “onderweg.”

Lees de volgende blog voor het vervolg.

4 reacties

  1. Judith van der Zee op 5 juni 2019 om 20:42

    Wat heftig Ron. Goed dat je zo je verhaal vertelt. Ik kijk uit naar je volgende blog.

    • ron op 7 juni 2019 om 11:18

      Dank Judith!

  2. Els van der Burgt op 17 juni 2019 om 15:37

    Potverdikke Ron, dat is heftig geweest en nog. Stuur mij maar de link om te sponsoren. Ik zal met alle plezier jouw ondersteunen en wens je heel veel succes toe!

    • ron op 19 juni 2019 om 10:35

      Dank je wel Els. Ik ga mijn uiterste best doen!

Laat een reactie achter