8. Het is Juli 2019 – Hoe staan we er voor?

Inmiddels ben ik zo’n 8 maanden in training. Vanaf december 2018 ben ik ook in het bezit van een “echte” wielrenfiets (een Sensa Lombardia). Een prachtexemplaar dat me nog meer motivatie geeft als ik er alleen maar naar kijk. Tijdens de koude wintermaanden trainde ik binnen. Op de slaapkamer. Vrij ongezellig. Alles staat stil en je voelt alleen de pijn in je benen. Ik train dan op een Tacx-trainer.

Een Tacx-trainer is ideaal om (heel ongezellig) binnenshuis te trainen. Je kan met een knop aan het stuur eenvoudig de frictie, de moeilijkheidsgraad (zwaarte) aanpassen. (Nee, dit zijn niet mijn benen……).

In een volgend blog zal ik hier wat meer over schrijven. Nu gaat het om de stand van zaken.
Inmiddels heb ik ook vanaf ongeveer mei 2019 buiten kunnen trainen. Dat is natuurlijk erg afhankelijk van het weer (koukleum die ik ben). De fysiotherapie – 2 keer per week – gaat gewoon door. Dus ik maak wel enkele uurtjes per week. Maar, hoever ben ik nou eigenlijk gevorderd?

Ik kan je zeggen dat me dat, ondanks al mijn inspanningen, behoorlijk tegenvalt. Ondanks mijn professionele fiets, mijn wieleroutfit (jaja, lekker stoer), mijn trainingsuren etc. word ik veelvuldig simpel ingehaald door iemand op een “gewone” fiets. Het huidige elektrisch fietsen van medeweggebruikers geeft mij nog méér frustratie. Ik trap gemiddeld zo’n 50 watt maximaal en heb een gemiddelde snelheid van 15 tot 17 km/u. Dat is, hoe trots ik ook mag zijn, veel te weinig om een berg als de Alpe d’Huez of gelijkwaardig op te fietsen. Collega-wielrenners die mij inhalen, kijken nog eens even om, of alles wel goed gaat…. Daarnaast moet ik na 10 km de rust nemen. Moet ik even bijkomen.

Over wattages trappen: Beroepswielrenners (waar ik mezelf natuurlijk niet onder schaar) kunnen langdurig 425 watt trappen. Tijdens een sprint wordt dat zelfs ruim 1.100 watt! Iemand die een beetje getraind heeft om een berg met de fiets te beklimmen (zoals de Alpe d’Huzes voor het KWF), trapt gemiddeld 120 watt (dat wisselt met het stijgingspercentage – dus soms meer, en soms minder wattage). Dan gaat hij of zij met zo’n 5 tot 9 km/u naar boven. Als ik, in de sportschool op de fiets naar mijn maximum ga (dus voluit ga en dat zo’n 10 seconden lang volhoud), haal ik maximaal 160 watt. Nou zegt een wattage niet alles. Maar ik bespeur toch behoorlijke verschillen….

Op een gegeven moment zegt Cynthia (mijn echtgenote): “Zullen we naar het graf van Tim fietsen?” (Zie Blog 6 – Intermezzo – Overlijden Tim). Zij op de gewone fiets, ik in vol ornaat op de Sensa. Ik gniffel wat van binnen. “Die gaat het moeilijk krijgen.” Ik voorop. Haar in de gaten houdend middels mijn spiegeltje. Ze volgt gewoon…. ik zet wat kracht bij, ennuh… ze volgt gewoon. Inmiddels rijd ik op 85 tot 90% van mijn kunnen. We moeten immers nog terug. Hijgend (dat geldt dan voor mij) komen we op de Natuurbegraafplaats aan. Ik neem direct plaats op het bankje om uit te puffen. Drink wat water, neem een powerreep (nodig!) en kijk een beetje verdwaasd voor me uit naar het graf van Tim. Cynthia komt naast me zitten. Ik zeg tegen haar: “Ik snap er niks van, ik ben al maanden in training, en jij kunt mij met gemak volgen?!” Ze zegt: “Maar ik heb ook geen herseninfarct gehad.” Tja, daar zeg je wat. Maar dat vind ik geen reden om amper wat voor elkaar te hebben gekregen. Of zie ik het verkeerd?

De volgende dag is het weer fysiotherapie. Ik vertel Jelle (mijn therapeut) het relaas van de dag ervoor. Hij zegt: “Er is ook wel wat met je gebeurd hè Ron.” Ik besef me dat ik hieraan moet toegeven. Niet van harte, zeker niet! Ga ik bij de pakken neerzitten? Moet ik het maar vergeten? Kan ik mijn belofte (al is die maar naar mezelf) niet waarmaken?

NO WAY! En ik pak de draad weer op. Ik móet van mezelf. Niet dat ik anderen niet teleur wil stellen, maar vooral mezelf niet!
Ik fiets een ander rondje, nieuwe wegen, nieuwe omgeving, heerlijk. Ik dit niet kunnen? Kom op man. Twee dagen later fiets ik een korte route, met opzet, omdat ik meer vermogen (watt) wil trappen. Ja, dat gaat, het is weer net wat meer.

Zo ziet zo’n middagritje er dan uit (via Strava): 9,11 km afstand in een tijd van ruim 30 minuten. Vermogen: 50 watt. Gemiddelde snelheid 17,7 km/u. Ik kijk natuurlijk vooral naar de maximum snelheid 😉

Een dag later zit ik in de lappenmand. Koppijn, duizelig, zwak ziek en nog net niet misselijk. Bijkomen dus. Niet opgeven. Doorgaan. Of zoals de pay-off van de Alpe d’Huzes luidt: “Opgeven is geen optie.” IK GA DIE BERG OP!

Deze dus. Jij wordt de mijne…….

In het volgende Blog weer een stukje chronologie. Tot dan?

Ik ben nu even fietsen…..

14 reacties

  1. Wijnand op 17 juli 2019 om 17:41

    Respect Ron… Jij gaat die alp halen. Zeker weten! Geweldig hoe jij in het leven staat.. Mooi verwoord en heerlijk om te lezen!

    • ron op 17 juli 2019 om 19:15

      Dank je Wijnand. Zo’n bemoedigend woord kan ik soms wel gebruiken…

  2. Rob Duurland op 17 juli 2019 om 22:39

    Hoi Ron
    Het gaat je lukken, er is namelijk een drive die je hebt die zal er voor zorgen dat het gaat.

    • ron op 18 juli 2019 om 12:50

      Dank Rob. We gaan ervoor!

  3. Judith op 17 juli 2019 om 22:46

    Laat je niet ontmoedigen Ron, de vooruitgang die je geboekt hebt vanaf je herseninfarct is indrukwekkend. Dat is een prestatie van formaat en verdient sowieso alle respect!

    • ron op 18 juli 2019 om 12:50

      Dank je Judith!

  4. Je broer op 18 juli 2019 om 04:02

    Trots op jouw instelling Bro

    • ron op 18 juli 2019 om 12:50

      Thanks!

  5. Batterie op 18 juli 2019 om 15:58

    Mooi geschreven Ron. Waar haal je de kracht vandaan? Ik zoek niet eens naar het werk te fietsen. Met zo’n instelling moet het gaan lukken.

    • ron op 19 juli 2019 om 12:44

      Dank je Maarten. Dat is het voordeel van een doel stellen en dat openbaar te maken. Je “moet” dan wel! Eenieder zou zo zijn of haar eigen doel moeten stellen. Wordt het leven echt zinvol van!

  6. Magda Wallenburg op 20 juli 2019 om 09:55

    Respect!

    • ron op 20 juli 2019 om 10:58

      Dank Magda!

  7. As op 16 augustus 2019 om 18:42

    Heel knap dat je volhoudt Ron. Menigeen zou allang er de brui aan hebben gegeven. Diepe respect voor jouw en met je instelling kom je er wel.

    • ron op 22 augustus 2019 om 10:41

      Dank je wel Ad!

Laat een reactie achter