5. Revalideren 2

Hoe je het ook draait of keert. Er is maar een weg. En die is omhoog. Blijven hangen in wat is gebeurd is geen optie. Stilstand betekent letterlijk achteruitgang. Mijn hersenen moeten geprikkeld worden om – in elk geval beter dan nu – weer zelfstandig te kunnen lopen en staan. Ik moet in mijn kop een by-pass aanleggen. Via andere wegen hetzelfde bereiken. Nu is de rollator mijn “grote vriend”. Maar ik zag toch liever iemand anders in zijn plaats. De therapeut komt thuis. Een jonge gast. Maar dan bedoel ik jong van leeftijd. Zo oud of jong als mijn eigen kinderen. Hij straalt uit dat hij in deze vorm van therapie gepokt en gemazeld is. Jelle Boumans van Wolbert Fysiotherapie neemt eerst met me door wat nu de mogelijkheden zijn en waar we een begin kunnen maken. Het wordt al snel duidelijk en samen gaan we gedreven aan de slag. Het is geen sinecuur. Het is een hele opgave. Vooral omdat mijn conditie in de categorie bagger valt. Het infarct heeft daar nog een schepje, nou, zeg maar een aanhanger vol bovenop gedaan. Metaforen te over. Maar geen reden om op te geven vanzelfsprekend. Het doel is duidelijk. De weg er naar toe roept nog vraagtekens op. Hoever kan ik terugkomen op mijn oude niveau, of daar minimaal aan tippen?

Wat vooral parten speelt zijn de evenwichtsstoornissen. Omdat de hersenstam door het infarct is aangedaan – dit deel van de hersenen is o.a. verantwoordelijk voor het gevoel/bewustzijn van coƶrdinatie – staat het duizelen voorop. Dat geeft veel onzekerheid. Ik ben dan ook nog steeds rollator gebonden. Of heb de steun van mijn vrouw en kinderen nog nodig om overeind te blijven.

Blijdschap!
Het is ongeveer 3 weken na het infarct. De dagelijkse routine van voortbewegen met de rollator, het ophijsen aan de trapleuning en het nemen van een bad gaat voor de wind. Het afdrogen gebeurt nog steeds liggend. Ook dit is een routine geworden. Wat inmiddels wel lukt is mij optrekken aan de wasbak en daar op steunend mijn tanden te poetsen en mijn haar te fatsoeneren (kinky). Dan ineens, probeer ik het met “losse handen”. Ik sta zelfstandig! Wow! Ik wil meer. Voorzichtig draai ik mijn 90 graden om een kijk naar de deur van de badkamer. Ik houd me toch nog even vast aan de wastafel. Zal ik het doen? Ik laat de wasbak los…. maak een beweging voorwaarts…. sta op eigen benen en schuifel met korte pasjes naar de deur. Ik heb het gehaald! Heb nu het kozijn vast. Als een kind dat voor het eerst kan lopen ben ik superblij. Wat een beleving! Ik “ga” de trap af. Onder aan gekomen houd ik me aan de leuning vast als ik me opricht. Ik roep mijn vrouw en vraag haar een meter voor me te gaan staan. Ze weet niet wat er gaat gebeuren. Als een koordanser, met beide armen wijd uitgespreid, “loop” ik al waggelend (als een dronkenman) die bewuste meter. Ik heb zo’n 10 passen nodig voordat ik in haar armen val. We zijn beide intens gelukkig. Een traantje rolt over ons beider wangen. Dit is een vooruitgang die zijn weerga niet kent.
Het heeft ongetwijfeld alles te maken met de oefeningen die ik van mijn therapeut krijg. Het werkt eenvoudigweg. Dit kan alleen maar beter worden. Ik blijf dagelijks mijn oefeningen doen. Het is nog mooi en zonnig weer, dus dagelijks ben ik in de tuin te vinden. Immers, op gras val je niet zo hard šŸ˜‰

Lees mijn vorderingen in het volgende blog.

2 reacties

  1. Raymond van Hombergh op 13 juni 2019 om 10:44

    Beste Ron, met verbazing en vol respect dit zitten lezen. Iedereen weet hoe het werkt en menigeen weet de oplossing, maar alleen een goed plan van aanpak door jou gediciplineerd uitgevoerd werkt het beste, echter jij alleen moet het doen. Na wat ik gelezen heb doe je dit perfect. Ik wens je nu al al wat nodig is voor een goed herstel en blijf vol interesse je vorderingen volgen. Ron misschien cliche maar ik ben troets op je en je gezin, op naar de top.

    • ron op 14 juni 2019 om 10:55

      Dank voor je bericht Raymond. Ik hoef jou niet te vertellen wat revalideren inhoud. Ook jij “bent daar geweest” en mogelijk nog mee bezig. Brothers in Arms!

Laat een reactie achter