11. Probleem getackeld?

Het is even stil geweest. De coronatijd heeft ons allen even op onszelf doen terugvallen. We hebben hier allen zo onze gedachten bij. Misschien zijn deze momenten van zelfreflectie niet eens zo verkeerd. We krijgen dan de mogelijkheid om in alle “rust” ons dagelijks leven en functioneren eens onder de loep te nemen. Want wat is echt belangrijk? Belangrijke vraag in een toch al hectische wereld waarin we geneigd zijn onszelf en onze dierbaren onbewust voorbij te lopen. Een tijd van bezinning dus.

Voor mij brak er weer een nieuw – maar vooral ongewenst – tijdperk aan. Getuige het volgende:
In een eerder blog meldde ik al dat ik – ondanks mijn fysieke inspanningen – weinig tot minimale vooruitgang boekte waar het fietsen betrof.
Ik heb om die reden toch maar weer een afspraak gemaakt met de huisarts. Er klopt eenvoudigweg iets niet.
Mijn zorgvraag was niet zo heel ingewikkeld: “Hoe kan het, dat wanneer ik ook maar eventjes op de fiets zit en slechts de straat ben uit gefietst, al verzuurd ben in beide benen?” Deze verzuring (lees: pijn) zo een logisch gevolg zijn nadat je jezelf geruime tijd hebt ingespannen. Het antwoord luidde: “Daar moeten we dan naar kijken en daarna een verder onderzoek aanvragen bij de sportarts of de neuroloog.” Maar nu: broek uit, sokken uit en liggen. De huisarts probeert mijn aderen te voelen aan de onderkant van mijn voeten. Ze heeft – het is coronatijd – een mondkapje op en draagt handschoenen. Ze merkt, enigszins met een lichte frustratie – dat de handschoenen haar gevoel doen afnemen. Ze voelt dus niets. Die handschoenen gaan dus uit. “Ja, ik voel ze wel kloppen” zegt ze. Pfff…

We gaan de onderzoeksmolen weer in. Uiteindelijk geraak ik (pas 8 weken later – immers, men ziet liever géén patiënten in deze tijd) op de poli vaatonderzoek. Na twee onderzoeken (verdeeld over twee dagen) die de aderen in de benen en de buik bekijken volgt een week later de uitslag bij de vaatchirurg (die hadden we even niet ingecalculeerd).
De diagnose was onverbiddelijk: Atherosclerose met als gevolg etalagebenen (medisch: Claudicatio Intermittens). Dit verklaart dan direct de pijn en de verzuring in de benen. Er komt simpelweg te weinig zuurstofrijk bloed richting mijn benen die dat juist bij inspanning zo nodig hebben. Oké. Probleem getackeld. In het linkerbeen nog 75% doorstroming, rechts nog 60%. Met die 75% kan ik leven – mijn leeftijd speelt (zo vergoelijk ik het maar naar mezelf – mooi afgeweerd Ron) ook zijn rol. En 75 ligt dicht bij 100, toch? Die 60% vind ik dan wat minder – die ligt immers dicht bij 50 (wat lastiger te bagatelliseren) ….. Maar nu?

Er zijn drie mogelijkheden:
1. Dotteren;
2. Plaatsen van stents;
3. Oefentherapie bij een gespecialiseerd fysiotherapeut.

Mogelijkheid 1 en 2 zijn nogal invasief. Die genieten dan ook niet de voorkeur van de vaatchirurg (en van mij feitelijk ook niet echt). De oefentherapie bij de fysio heeft zich inmiddels al meerdere malen wetenschappelijk bewezen. En wordt om die reden tegenwoordig als eerste interventie ingezet. Het gaat er hierbij om, de benen extra te belasten waardoor (door de intelligentie van het lichaam) er nieuwe aderen worden bijgemaakt/aangemaakt. Een soort van fysiek geforceerde bypass zeg maar. Hoewel ik het vreemd vind dat dit al niet is gebeurd door mijn fietsinspanningen van de afgelopen twee jaar, wordt mij verteld dat de spieren door looptherapie (niet mijn voorkeur) en andere uitdagingen beter worden geactiveerd. Met mogelijke bypasses in het verschiet. Oké, gaan we doen. Niet geschoten is altijd mis.

Het betekent dan wel dat er, bij de al bestaande fysiomomenten, en nog eens twee bijkomen. Het wordt nu om de andere dag therapie. Ik lijk wel een topsporter. Met mijn verwijsbrief in de hand neem ik contact op met Rob Stel van BodyUse Uden. Rob is gespecialiseerd in dit probleem en aangesloten bij het ClaudicatioNet. Al snel kan ik op zijn praktijk terecht. Rob weet ook van mijn CVA (hersenletsel) dus zal ‘ingrijpen’ als hij ziet dat we ’te ver’ gaan. Hieronder volgen wat foto’s en een filmpje van ons beider inspanningen. Zo krijg je een indruk van het verloop. Inmiddels hebben we al vijf contactmomenten gehad. Het worden er totaal 37 (vergoed door de zorgverzekeraar).

Trainen van de Liezen (geen favoriet, erg pijnlijk)
Meters maken op de loopband
Kuiten trainen
Bovenbenen trainen
Nog meer Bovenbenen trainen
Duwen tot de MAX!

Hier gaan we voorlopig dus mee door. Ik zal je op de hoogte houden van mijn vorderingen.

Tot dan!

6 reacties

  1. Je broer op 9 oktober 2020 om 14:31

    Goed bezig Bro

    • Monique Box op 9 oktober 2020 om 14:36

      Knap !

  2. Bas op 9 oktober 2020 om 16:14

    Goed bezig Ron. Trots op jou!

  3. Judith op 9 oktober 2020 om 23:00

    Succes, je bent goed bezig!

  4. Annemarie op 10 oktober 2020 om 04:39

    goed bezig en succes met trainen

    • ron op 28 mei 2021 om 09:02

      😘

Laat een reactie achter