10. Domper, wat een tegenvaller

In september 2019 heb ik zoveel bij elkaar gespaard (met enorme dank aan mijn sponsoren) dat ik een zogenaamde smart-trainer kan aanschaffen. Een smart-trainer geeft je informatie over je uithoudingsvermogen, je kracht en laat je (via de computer, tablet of smart-phone) een virtuele wereld ingaan/fietsen. Je ziet op je beeldscherm de berg die je graag wilt beklimmen. Via een bluetooth- of ANT-signaal wordt de moeilijkheidsgraad van de beklimming direct naar je smart-trainer gestuurd. Wordt het steiler op je beeldscherm, dan moet je direct meer vermogen leveren met de beentjes…. Simpel gezegd: je rijdt gewoon de berg op.

De Tacx Flux 2 Smart-trainer – ideaal om binnen te trainen (opnieuw: dit zijn niet mijn benen….). Via een draadloze verbinding koppel je de trainer aan je PC. Je kunt zo je vorderingen zien.
Dit zou het ideale beeld (moeten) zijn: op de trainer met het HD-beeld voor je op een beeldscherm. Je waant je werkelijk in de realiteit.

Alpe d’Huez
Natuurlijk kies ik, na installatie van het geheel, voor de Alpe d’Huez. Die gaat het in het ‘echie’ immers ook worden. Ik ben er klaar voor. Schoenen aan, broekje aan; show me!….. De simulator laat je eerst een 15-tal minuten opwarmen. Nou nou, zoals bekend fiets ik tot nu toe maximaal 30 minuten en heb dan al mijn rust nodig. Maar goed, aan mijn motivatie ligt het niet. Dus ik ga ervoor.
Na 15 minuten kom ik onderaan de Alpe aan. Het systeem vraag mij: Are you ready to climb the Alpe d’Huez? Ik roep: “Wat denk jij!” En daar gaan we….. Al heel snel loopt het steigingspercentage op. Binnen enkele tientallen meters zit je al op 11%. Heb ik al eerder gedaan toch?
Volgens de kenners is het eerste gedeelte van deze Alp het zwaarste. Daar moet ik dus even doorheen….. Potverdorie, wat is dit zwaar. Ik moet stoppen. Afstappen hoeft niet, want je fiets zit vast aan de trainer. Je valt niet om. Even op adem zien te komen. Opnieuw begin ik te fietsen. Weer een stuk(je). Maar weer laten mijn benen het afweten. Ik moet nu echt afstappen en op de grond gaan zitten. Ik ben nog niet op een kwart van het eerste gedeelte. Heb dus nog geen enkele bocht (van de 21) gezien.

De start vindt plaats bij het blauwe bolletje. Na hevige inspanning en tussendoor hebben moeten stoppen, ben ik gekomen tot het rode bolletje. Ik moet passen….

Enigszins verbouwereerd ga ik de kamer uit. Vanavond nog maar eens proberen. Zo gezegd, zo gedaan. Het is avond. Ik klim weer op de Tacx. Het systeem vraagt me om een pedaalslag te maken om weer op te kunnen starten en mij “op te pikken”. Met enige huivering gehoorzaam ik. Het duurt enkele seconden voordat de Tacx het steigingspercentage weer oppakt. Maar dan heeft hij hem ook! Ik voel de “volle benen” van enkele uren geleden. Het wordt een martelgang. Opnieuw moet ik enkele keren stoppen om bij te komen.
Ik laat even wat details weg (want dat wordt een herhaling van zetten/klaagzang). Maar uiteindelijk kom ik bij de eerste bocht. Bocht nummer 21. Daar is het vlakker. Eenvoudigweg omdat touringcars daar anders geen draai zouden kunnen maken. Toch is de pijp bij mij weer leeg. Morgen maar verder….
Na meerdere pogingen en vooral inspanningen bereik ik na 3 dagen(!) bocht 19. Iets klopt er niet. Wat nu?

FTP-test
Ik zoek naar een verklaring. Het kan toch niet zo zijn dat na een klein jaar te hebben getraind, ik die berg niet op kan fietsen? Naarstig ga ik op internet zoeken naar extra trainingen of een verklaring. Dit moet ik toch gewoon kunnen? Al gauw stuit ik op de term FTP. Een afkorting van Functional Treshold Power. Wat zoveel betekent als het vermogen dat je kunt leveren (tijdens fietsen) gedurende plm. een half uur zonder dat je helemaal kapot gaat. Pas op het einde ga je voluit.

Dat treft! De Tacx beschikt over een FTP-test. Die duurt 48 minuten…. Met enige terughoudendheid (immers 48 minuten is voor mij wel erg lang) stap ik op de trainer. Fiets mezelf even “warm” en start dan de test. Niet te heftig beginnen Ron. Rustig aan. Het duurt nog even….
Na 26 minuten moet ik er de brui aan geven. Maar het systeem geeft aan voldoende informatie te hebben verzameld om de berekening uit te voeren. Ik haal (al hijgend en zwetend) snel de kaart tevoorschijn waarop de FTP-vermogens vermeld staan. Waar zou ik momenteel staan?

Een power profiling kaart. Het gaat om de blauwe kolom. De vierde kolom waarboven 20 min staat.

Bovenaan staat een FTP van 6.62. Dat is een wereldkampioen, een winnaar van grote wielerrondes. Een echte. Zak je naar beneden, dan wordt het telkens wat minder en kom je uiteindelijk uit bij de ongetrainde fietser. De meest slechte score op de lijst is dan 1.86. Haha, die moet nog even aan de bak.
Mijn Tacx is onverbiddelijk. Laat er geen twijfel over bestaan. Eenvoudigweg, zonder enige schaamte of ook maar een greintje mededogen zegt het systeem dat mijn FTP neerkomt op: 0.8…….
Ik voel me verslagen. Nog slechter dan slecht. En dan nog iets meer. Of minder zo je wilt. Ik begrijp hier helemaal niets van. Waar heb ik iets laten liggen?

Opnieuw de Motivatie oppakken
Ik zit in zak en as. Dit is wat ik bereikt heb na maanden van inspanning. Wat nu te doen? Mijn motivatie is tot nul gedaald. Heeft dit nog wel zin? Ik ook met mijn grote mond. Slappe z*k. In alle eerlijkheid, ik heb een traantje gelaten. Meer dan één zelfs. Ik ben verslagen. Maar ik wil dit zo graag!

De Tacx heeft trainingsschema’s om vanuit je inmiddels bekende FTP-score de boel op te krikken. Moet een flinke krik zijn. De schema’s lopen van “beginner” op tot aan “professional”. Je snapt hem. Ik ga voor de beginnerscursus. Dit gaat weken, zo niet maanden duren volgens het systeem. “Maar geloof ons, na 5 weken zullen je medefietsers versteld van je staan” is zo’n kreet die je tegenkomt. Dat motiveert in elk geval.
De eerste week bestaat uit 3 trainingen, om de 2 dagen. De eerste training behelst 45 minuten fietsen waarbij je probeert het aangegeven wattage te volgen (gebaseerd op je FTP-score dus). Dat gaat me redelijk af. Tijdens de training moet je tot 2 keer toe wat harder aanzetten – dat lukt. Ja, ik ben behoorlijk moe daarna. Maar heb het wel voor elkaar. Ik ben voldaan. Dan volgt een dag rust. Niks doen dus – even bijkomen van de inspanning. De daarop volgende training is iets zwaarder want er volgen nu 3 korte periodes (van 5 minuten) waarbij meer inspanning moet worden geleverd. Ook dit gaat naar behoren. Er volgt een dag rust.
De derde dag (in dit geval een vrijdag) stelt het systeem voor om 1,5 uur(!) achter elkaar te fietsen, zonder extra inspanningen tussendoor. “Gewoon” 1,5 uur fietsen dus om het uithoudingsvermogen te trainen….. Na 45 minuten stap ik toch even af. Het water loopt van mijn gezicht af. Handdoek had ik al klaar liggen. Ik eet een banaan. Je moet blijven eten om je energie op peil te houden. 2 minuten later stap ik weer op de fiets. Ik maak weer 45 minuten vol. Ik heb het gered. Wat zal de reactie zijn? Vanavond, morgen?

Het is niet dat ik er niets aan doe. Het kost me veel inspanning om de ‘beginners-training’ vol te houden. Maar dat doe ik wel. Het water loopt van mijn gezicht, de bril is beslagen…….. De muziek via de koptelefoon is mijn troost en bepaalt het tempo (meestal speel ik Metallica, Deep Purple o.i.d. – stevige rockmuziek van een opzwepend karakter).

Reactie op de inspanning
Die reactie was daarna heftig. Zaterdag en zondag was ik behoorlijk uit balans. Dat betekent meer duizeligheid, meer koppijn, het denken wordt lastiger, de uitwendige prikkels komen weer harder binnen dan ze normaal al doen. Bankliggen dus.
Het is inmiddels maandag. Vandaag weer naar fysio. Ik voel me slap. Afbellen komt niet in mij op. Coach Jelle ziet alweer aan me dat het niet geweldig gaat. Hij nodigt me uit om even bij te praten. Nadat ik mijn relaas heb gedaan van het afgelopen week, zegt hij: “Dat je je een doel hebt gesteld (de Alp of de Ventoux) interesseert me feitelijk niet zoveel. Mij gaat het om de weg er naartoe. Daar moeten we aan werken.”
Dat geeft me toch weer een boost, een oppepper. We doen die dag verder niks. Nog meer bijkomen.
Donderdag opnieuw bij Jelle. Ik ben nóg niet hersteld (boy oh boy). Opnieuw laten we de fysieke inspanningen voor wat het zijn. Opnieuw hebben we een gesprek. Een motivatiegesprek. Ik heb het nodig. Jelle komt van goede huize. Wat heb ik toch een mazzel dat hij op mijn weg is gekomen. Ik herinner me zijn woorden van maanden geleden ineens: “Je zult nog vaak op je bek gaan.” Eigenlijk valt dat wel mee. Dit is pas de eerste keer. Ik verzuim zelden. En als ik verzuim, heeft dat een reden.

Sportarts?
Ik overweeg een sportarts te bezoeken. Mogelijk dat hij kan uitvinden wat er niet helemaal in orde is. Waarom is er zo weinig progressie? Ik spreek Bas (Wolbert), eigenaar van Wolbert Fysio. “Wat wil je bereiken met zo’n bezoek?” Tja, misschien dat hij iets in de fysiologie kan vinden waarom ik zo snel “verzuur”, waarom er geen progressie te zien is? “En als hij nou tegen je zegt dat je dit, in jou huidige conditie, eigenlijk helemaal niet moet doen?” Ja ho eens, dat wil ik niet horen!
…. “Ron, jij bedrijft topsport; op jouw manier. Maar jij hebt een ‘dingetje’ in je hoofd, wat een ander niet heeft. Als een ander (gezond) met dezelfde inspanningen, bij wijze van spreken ‘1 punt’ vooruit gaat, is dat bij jou misschien ‘0,1 punt.’ Als dat al lukt.”
Ik zwijg en laat de woorden tot me doordringen. Ik geef niet graag toe. Ook nu niet. Ik ga met mijn Tacx aan de slag. Ik bekijk het van week tot week. Nee, ik laat het niet los. Nee, geen sportarts voorlopig.

2020 of later?
Ik besef me dat ik nog 7 tot 8 maanden heb om in juni 2020 klaar te zijn voor de beklimming van mijn leven. Ik spreek met Cynthia en Floor. De dames zijn al bezig om een hotelletje of appartementje te regelen rond juni 2020…. Meerdere mensen willen mee. Ze komen me dan aanmoedigen op de Alp. Ik ga dat niet redden. Met tranen in de ogen moet ik passen. Het gaat eenvoudigweg (nog) niet. We besluiten 2020 te laten varen (met tegenzin van mezelf, maar de realiteit doet anders besluiten).
We houden nu 2021 aan. Weer een jaartje ouder. Dan ben ik 64. Plots krijg ik rust in mijn hoofd. Ik ben de dames dankbaar. Er ontstaat ruimte. Er is een mogelijke oplossing. Ik krijg ruim anderhalf jaar de tijd om toch nog op niveau te geraken.

Blijf je me, ondanks dit bericht nog volgen?

22 reacties

  1. Chris op 3 december 2019 om 12:56

    Hey Ron. Mooi geschreven jouw kennende wil je een doel halen en dat is goed, ga ervoor. Dat je nu meer tijd neemt is slim geeft meer ruimte in je hoofd. Het komt ooit goed. En 64 is nog jong hè.
    Wat een doorzettingsvermogen heb je en dat is misschien wel je redding op dit moment.
    Niet zeuren , meters maken. En toch erkennen dat je nu eenmaal meer tijd nodig hebt is heel moeilijk en weer stukje inleveren.
    Houd vol het is sowieso al heel knap dat je dit allemaal doet dat is pure winst.
    Gr chris.

  2. ron op 3 december 2019 om 15:14

    Dank je Chris!

    • Floor op 3 december 2019 om 19:37

      Goede beslissing Ron, trots op je! No worries en lukt het dan niet dan lukt het niet, nog steeds no worries en nog steeds trots! Take care! Xx

      • ron op 4 december 2019 om 11:30

        XX

  3. Joost op 3 december 2019 om 16:33

    Tuurlijk Ron!!!! Ik ben fan van je dat weet je!
    Neem je tijd, dit is niet makkelijk.
    Kleine stapjes zullen je brengen waar je wil zijn, boven op die berg maar dat kan ook op je 65e of 66e of voordat je 70 bent.
    Take it easy! Geniet van wat je wel kan…. en van je fiets natuurlijk!!!

    • ron op 4 december 2019 om 11:39

      Super Joost!

  4. Bas op 3 december 2019 om 17:12

    Beste Ron, besef je wat je al hebt afgelegd? De vooruitgang en de stappen die je maakt in het proces waarin je zit zijn al groter dan sommige gezonde mensen met een “intact” systeem niet maken. Wat je doet is topsport! Respect hoe je grensverleggend bezig bent. Olympisch wat je meer zet…. het bestijgen van de berg 🏔 Olympus was ook maar voor sommige weggelegd. Jij bent een van hun! Prestaties worden neergezet en bepaald door het leren omgaan met weerstand. Je bent goed bezig… never giveup!

    • ron op 4 december 2019 om 11:38

      Dank voor je luisterend oor Bas. Erg prettig!

  5. Judith van der Zee op 3 december 2019 om 18:02

    Wat een tegenvaller voor je Ron, je traint er zo ontzettend hard voor. Maar het is een verstandige beslissing om je doel een jaartje uit te stellen, en zoals je zelf al gemerkt hebt geeft dat je wat rust in je hoofd. Dat is veel waard lijkt me. Begrijpelijk dat het moeilijk is om je doel naar achteren te schuiven, maar uiteindelijk is het toch ook zeer belangrijk dat je van het leven geniet in het “nu”. Heel veel succes kanjer!

    • ron op 4 december 2019 om 11:37

      Tegenvallers Judith. Ja, die horen bij het leven. Maar daar staan dan (ga ik van uit) weer meevallers tegenover. Dank voor je bericht!

  6. Je broer op 3 december 2019 om 18:26

    Heb zoveel respect voor jouw instelling en mentaliteit……geweldig!

    • ron op 4 december 2019 om 11:35

      Dank je Broer.

  7. Battery op 3 december 2019 om 23:29

    Goh Ron, wat klote, maar jou kennende gaat het toch een keer gebeuren!! En wat is nou een jaar. Trots op je doorzettingsvermogen!! Volgens mij had ik die fiets allang in de hoek geflikkerd!! En die rust in je hoofd is meegenomen!!

    • ron op 4 december 2019 om 11:32

      Daar is die fiets dan net iets te duur voor Maarten 😉

  8. Wally Severijnen op 4 december 2019 om 09:15

    Met verbijstering en vertederend je blog gelezen. Maak een diepe buiging voor jouw wilskracht en doelstelling. Ik weet dat je een taai Menneke bent en dat het je gaat lukken is misschien niet morgen maar wel op een dag die al vast ligt. Het pad wat je kiest is op dit moment belangrijker dan het doel. Het doel bereik je zowiezo de weg erna toe is het leerproces. Heel veel rust, sterkte en energie toegewenst.
    Wally

    • ron op 4 december 2019 om 11:33

      Dank je Wally!

  9. Tom van Zanten op 4 december 2019 om 09:50

    Ron, topsport gaat niet over rozen! Maar de aanhouder wint. Juni 2021, wanneer je op de top bent,
    ben je dit allemaal vergeten. Al die mensen bovenaan de finish die je verwelkomen en jij stapt
    fluitend af! Succes kerel !!!!!

    • ron op 4 december 2019 om 11:33

      Dank Tom!

  10. Shirley op 4 december 2019 om 22:18

    TOPPER!♥️🙌🏼

    • ron op 5 december 2019 om 14:31

      XX

  11. Monique Box op 15 december 2019 om 10:07

    Als het gaat om de weg ernaar toe ben je eigenlijk al n heel eind. Het “resultaat” is altijd langzamer.. Bovendien ben je op die weg een enorme inspiratiebron voor velen in ieder geval voor mij om op die aangegeven weg je eigen weg te gaan, respect !……… Dank je wel , Ron.

    • ron op 15 december 2019 om 12:42

      Dank je Monique!

Laat een reactie achter